Odbiorca końcowy zlokalizowany przy własnym źródle wytwórczym, farmie fotowoltaicznej lub elektrowni wiatrowej, może dziś pobierać z niej energię wprost, z pominięciem sieci dystrybucyjnej, opłat za korzystanie z tej sieci oraz ryzyka przerw wynikających z jej awarii. Instytucją prawną, która to umożliwia, jest linia bezpośrednia, uregulowana w Prawie energetycznym od 2023 roku.
Wcześniej taki model funkcjonował w polskim prawie energetycznym bez odrębnej podstawy prawnej. Prawo energetyczne od lat zna pojęcie gazociągu bezpośredniego, którego budowa wymaga uprzedniej zgody Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki wydawanej w drodze decyzji administracyjnej, jeszcze przed uzyskaniem pozwolenia na budowę. Elektroenergetyczny odpowiednik tej instytucji - linia łącząca wytwórcę z odbiorcą z pominięciem sieci publicznej, był w praktyce inwestycyjnej znany, jednak stosowanie do niego przepisów pomyślanych dla gazociągów pozostawiało otwarte pytania o zakres obowiązków inwestora oraz kompetencje regulatora.
Ustawa z dnia 28 lipca 2023 r. o zmianie ustawy - Prawo energetyczne oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1681 z późn. zm.) ten stan zakończyła. Wprowadziła do Prawa energetycznego samodzielną instytucję linii bezpośredniej, z własną definicją, odrębnym trybem zgłoszeniowym prowadzonym przez Prezesa URE, katalogiem obowiązków podmiotu korzystającego z takiej linii oraz systemem opłat rekompensujących operatorowi sieci utracone wpływy. Przepisy te weszły w życie 7 września 2023 r., a od tego dnia Prawo energetyczne było nowelizowane jeszcze kilkukrotnie, ostatnio w 2025 i 2026 roku. Rodzi to pytanie, na ile reguły ustalone w 2023 roku pozostają aktualne.
W tym artykule wyjaśniamy, czym jest linia bezpośrednia w aktualnym stanie prawnym, jakie obowiązki spoczywają na podmiocie, który z niej korzysta, jakim wymaganiom technicznym musi odpowiadać, jak wygląda procedura zgłoszenia do Prezesa URE, w tym jej wariant uproszczony dla mniejszych instalacji, jakie grożą sankcje za naruszenie tych zasad oraz jakie opłaty się z tym wiążą, łącznie z nowym zwolnieniem z opłaty solidarnościowej dla przemysłowych odbiorców energii z OZE.
- Podstawy prawne
Instytucję linii bezpośredniej reguluje ustawa z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 43 z późn. zm.; dalej: „Prawo energetyczne”). Kluczowy dla linii bezpośrednich art. 7aa oraz definicje w art. 3 wprowadziła wspomniana ustawa z dnia 28 lipca 2023 r. o zmianie ustawy - Prawo energetyczne oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1681), a przepisy te weszły w życie 7 września 2023 r.
Ustawodawca nie ograniczył się do przepisów krajowych. Wymagania techniczne dla jednostek wytwórczych dostarczających energię linią bezpośrednią odsyłają wprost do aktów prawnych wydanych na podstawie art. 59-61 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/943, a więc do unijnych kodeksów sieciowych regulujących przyłączanie jednostek wytwórczych do systemu elektroenergetycznego. Sam mechanizm linii bezpośredniej wpisuje się w unijny model rynku energii elektrycznej, w którym dostawy z pominięciem sieci publicznej są prawnie dopuszczalną, choć obwarowaną warunkami, formą zaopatrzenia odbiorcy w energię.
Prawo energetyczne było od 2023 roku nowelizowane wielokrotnie, także w 2025 i 2026 roku. Na potrzeby tego artykułu sprawdziliśmy treść trzech ustaw zmieniających Prawo energetyczne, które weszły w życie w 2026 roku, w tym ustawę deregulacyjną z 11 czerwca 2026 r. o zmianie niektórych ustaw w celu dokonania deregulacji w zakresie energetyki (Dz. U. poz. 900). Żadna z nich nie zmienia ani definicji linii bezpośredniej z art. 3, ani samego art. 7aa. Jedyna merytoryczna zmiana w tym obszarze pochodzi z wcześniejszej ustawy, z dnia 9 października 2025 r. o zmianie ustawy o promowaniu wytwarzania energii elektrycznej w morskich farmach wiatrowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1535), która dodała do art. 7aa nowy ustęp 28, obowiązujący od 27 listopada 2025 r. Omawiamy go w dalszej części artykułu, przy opłatach.
- Stan prawny przed 2023 r.
Przed nowelizacją inwestor planujący własną linię elektroenergetyczną między wytwórcą a odbiorcą musiał sięgać po art. 7a Prawa energetycznego, czyli przepis skonstruowany z myślą o gazociągach bezpośrednich. Zgodnie z nim budowa gazociągu bezpośredniego wymaga uzyskania zgody Prezesa URE, wydawanej w drodze decyzji, jeszcze przed złożeniem wniosku o pozwolenie na budowę, a Prezes URE, udzielając tej zgody, bierze pod uwagę wykorzystanie zdolności przesyłowych istniejącej sieci gazowej oraz to, czy przedsiębiorstwo odmówiło już świadczenia usług przesyłania lub dystrybucji tą siecią.
W obecnym stanie prawnym art. 7a ust. 3 Prawa energetycznego odnosi się już wyłącznie do gazociągu bezpośredniego i do zmiany przeznaczenia sieci gazociągów kopalnianych na gazociąg bezpośredni. Elektroenergetyczna linia bezpośrednia doczekała się własnego reżimu w art. 7aa, dopasowanego do specyfiki energii elektrycznej, w tym do konieczności uzgadniania warunków technicznych z operatorem systemu elektroenergetycznego i do rozliczania kosztów utrzymania sieci, do której odbiorca pozostaje pośrednio przyłączony.
- Czym jest linia bezpośrednia
Prawo energetyczne definiuje linię bezpośrednią w art. 3 pkt 11f jako linię elektroenergetyczną, która może działać w dwóch modelach, w zależności od tego, kto jest odbiorcą energii:
- model pierwszy: linia łącząca wydzieloną jednostkę wytwórczą z wydzielonym odbiorcą, w celu bezpośredniego dostarczania mu energii elektrycznej. To klasyczny przypadek zakładu przemysłowego zasilanego z sąsiadującej instalacji fotowoltaicznej lub wiatrowej, bez pośrednictwa sieci dystrybucyjnej,
- model drugi: linia łącząca jednostkę wytwórczą z przedsiębiorstwem energetycznym prowadzącym obrót energią elektryczną, w celu bezpośredniego dostarczenia energii do własnych obiektów tego przedsiębiorstwa, jego jednostek podporządkowanych w rozumieniu ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości, lub do jego odbiorców przyłączonych do jego własnej sieci, urządzeń lub instalacji. Ten model odpowiada strukturom grupowym, w których spółka obrotu zaopatruje w energię spółki zależne lub najemców jednego kompleksu, na przykład hali magazynowej z wieloma najemcami.
Ustawa uzupełnia tę definicję trzema pojęciami pomocniczymi, bez których zastosowanie art. 7aa byłoby niepełne. Wydzielona jednostka wytwórcza to, zgodnie z art. 3 pkt 11fa, jednostka wytwórcza, z której cała wytworzona energia elektryczna jest dostarczana wyłącznie linią bezpośrednią, bez możliwości sprzedaży nadwyżek do sieci publicznej. Wydzielony odbiorca, w rozumieniu art. 3 pkt 11fb, to odbiorca, który nie jest przyłączony do sieci elektroenergetycznej albo jest do niej przyłączony na warunkach szczegółowo określonych w ustawie, tak by nie mógł jednocześnie wprowadzać do tej sieci energii z linii bezpośredniej. Bezpośrednie dostarczanie energii elektrycznej, jak precyzuje art. 3 pkt 11fc, oznacza dostawy realizowane bez wykorzystania sieci dystrybucyjnej lub przesyłowej.
Odbiorca korzystający z linii bezpośredniej nie traci przy tym prawa do przyłączenia się do sieci elektroenergetycznej na zasadach ogólnych i do poboru z niej energii, o ile jego urządzenia lub instalacje fizycznie uniemożliwiają wprowadzanie energii dostarczanej linią bezpośrednią do tej sieci. Ustawodawca dopuszcza więc model hybrydowy, w którym linia bezpośrednia pokrywa część zapotrzebowania, a sieć publiczna pozostaje zabezpieczeniem na wypadek przestoju instalacji wytwórczej.
- Obowiązki podmiotu korzystającego z linii bezpośredniej
Posiadanie tytułu prawnego do linii bezpośredniej nie oznacza swobody w jej eksploatacji. Art. 7aa ust. 1 Prawa energetycznego nakłada na taki podmiot zamknięty katalog obowiązków, które w praktyce zbliżają go do obowiązków operatora sieci, choć w skali jednej linii:
- zarządzanie pracą linii bezpośredniej i jej utrzymanie,
- zapewnienie ciągłości dostaw oraz odpowiednich parametrów jakościowych dostarczanej energii,
- niezwłoczne udzielanie informacji, w tym danych pomiarowych i innych danych technicznych, na żądanie operatora systemu elektroenergetycznego lub Prezesa URE, w celu zagwarantowania bezpiecznej i efektywnej eksploatacji oraz rozwoju sieci tego operatora,
- zainstalowanie i zapewnienie prawidłowego działania układu pomiarowo-rozliczeniowego, który pozwala określić ilość energii dostarczonej linią bezpośrednią,
- umożliwienie operatorowi systemu elektroenergetycznego odczytu danych z tego układu, na potrzeby rozliczeń i kontroli jego prawidłowego działania,
- złożenie zgłoszenia do Prezesa URE, również przy każdej zmianie kluczowych informacji lub schematu linii, przed dostosowaniem linii do tych zmian, oraz przy jej likwidacji.
- Wymagania techniczne i testy zgodności
Linia bezpośrednia, mimo że pozostaje poza siecią publiczną, nie jest zwolniona z reżimu technicznego obowiązującego zwykłe jednostki wytwórcze. Art. 7aa ust. 5 nakazuje stosować do wydzielonej jednostki wytwórczej te same wymagania techniczne, jakie przepisy wykonawcze do art. 9 ust. 3 i 4 Prawa energetycznego oraz unijne kodeksy sieciowe wydane na podstawie art. 59-61 rozporządzenia 2019/943 przewidują dla jednostek wytwórczych przyłączonych do sieci, odpowiednio do mocy tej jednostki i poziomu napięcia w punkcie połączenia.
Wytwórca musi zapewnić zgodność jednostki z tymi wymaganiami, uzyskać stosowne certyfikaty, przeprowadzić weryfikację zgodności instalacji oraz wykonać symulacje i testy zgodności. Jeżeli właściwy operator systemu elektroenergetycznego wyrazi zgodę, testy mogą się odbyć bez jego udziału, jednak wytwórca ma wówczas obowiązek poinformować go o wynikach. Operator zachowuje też prawo zażądania powtórzenia testów, gdy zidentyfikuje negatywny wpływ jednostki na pracę sieci, niezależnie od tego, czy chodzi o linię bezpośrednią, czy o wydzieloną jednostkę wytwórczą działającą w innym modelu.
- Wpis do wykazu URE
Linia bezpośrednia nie powstaje z mocy samego faktu jej wybudowania. Prezes URE prowadzi i publikuje w Biuletynie Informacji Publicznej URE wykaz linii bezpośrednich, obejmujący między innymi oznaczenie podmiotu posiadającego tytuł prawny do linii, jednostki wytwórczej, lokalizacji i długości linii, maksymalnego napięcia pracy oraz oznaczenie odbiorcy. Wpis do tego wykazu następuje na podstawie zgłoszenia podmiotu ubiegającego się o budowę linii lub już z niej korzystającego, a każdy wpis otrzymuje odrębny numer.
W trybie pełnym, przewidzianym w art. 7aa ust. 10, zgłoszenie obejmuje oznaczenie stron, dane techniczne linii i jednostki wytwórczej, schemat elektryczny z zaznaczeniem układów pomiarowo-rozliczeniowych oraz, co najbardziej pracochłonne, ekspertyzę wpływu linii na system elektroenergetyczny. Ekspertyzę musi sporządzić podmiot niezależny od zgłaszającego, spełniający jedną z przesłanek kwalifikacyjnych określonych w ustawie, na przykład osoba z minimum dziesięcioletnim doświadczeniem w funkcjonowaniu systemów elektroenergetycznych, osoba ze stopniem doktora habilitowanego w naukach inżynieryjno-technicznych, instytut badawczy, uczelnia techniczna właściwej specjalizacji, lub rzeczoznawca w zakresie instalacji i sieci elektroenergetycznej. Zakres i założenia ekspertyzy, w tym niezbędne dane, zgłaszający uzgadnia wcześniej z operatorem sieci, do którego będzie przyłączony wydzielony odbiorca lub podmiot obrotu.
Operator sieci ma 14 dni na udostępnienie zgłaszającemu uzgodnionych danych. Prezes URE weryfikuje kompletność i poprawność zgłoszenia oraz wpływ linii na system elektroenergetyczny, a wpisu do wykazu dokonuje w terminie 45 dni od złożenia zgłoszenia, jeżeli nie stwierdzi braków ani uzasadnionych wątpliwości co do bezpieczeństwa dostaw. Jeżeli w tym terminie Prezes URE nie podejmie żadnej czynności, wpis następuje z mocy prawa w pierwszym dniu roboczym po jego upływie, co działa jak instytucja milczącej zgody i chroni zgłaszającego przed bezczynnością organu. W razie stwierdzenia braków Prezes URE wzywa do ich uzupełnienia w terminie nie krótszym niż 30 dni, a w razie uzasadnionych wątpliwości co do wpływu linii na system, może żądać wyjaśnień, zlecić sporządzenie drugiej ekspertyzy niezależnemu podmiotowi lub wystąpić o ekspertyzę do właściwego operatora systemu, wyznaczając mu na to nie więcej niż 45 dni. Koszty drugiej ekspertyzy obciążają zgłaszającego, który wnosi na wezwanie Prezesa URE zaliczkę w terminie 30 dni, pod rygorem pozostawienia zgłoszenia bez rozpatrzenia, a niewykorzystaną część zaliczki Prezes URE zwraca po rozliczeniu kosztów. Odmowa wpisu wymaga decyzji administracyjnej i jest możliwa tylko w enumeratywnie wskazanych przypadkach, między innymi gdy ekspertyza wskazuje na zagrożenie bezpieczeństwa dostaw energii, gdy sporządził ją podmiot niespełniający ustawowych przesłanek, lub gdy sam Prezes URE stwierdzi takie zagrożenie.
Ustawa przewiduje też tryb uproszczony, z art. 7aa ust. 23, zwalniający z obowiązku sporządzania ekspertyzy. Dostępny jest dla linii zasilającej wydzielonego odbiorcę nieprzyłączonego do sieci elektroenergetycznej, oraz dla linii dostarczającej energię z instalacji odnawialnego źródła energii do wydzielonego odbiorcy lub do podmiotu obrotu energią, pod warunkiem że instalacje odbiorcy fizycznie uniemożliwiają wprowadzanie energii do sieci dystrybucyjnej lub przesyłowej, a łączna moc zainstalowana w jednostkach wytwórczych nie przekracza 2 MW. Zgłaszający załącza wówczas oświadczenie potwierdzające spełnienie tych warunków zamiast kosztownej ekspertyzy technicznej, a Prezes URE nie może odmówić wpisu z powodów dotyczących wpływu linii na system, co istotnie skraca i tanieje procedurę dla mniejszych instalacji, typowych dla przemysłu korzystającego z lokalnego OZE.
- Aktualizacja i likwidacja wpisu
Wpis do wykazu nie jest jednorazowym formalnym aktem, o którym można zapomnieć na czas eksploatacji linii. Przy zmianie kluczowych informacji, na przykład parametrów technicznych linii, lub przy jej likwidacji, podmiot posiadający tytuł prawny do linii bezpośredniej musi złożyć zgłoszenie aktualizacyjne w terminie 14 dni od wystąpienia zmiany, a Prezes URE aktualizuje wpis lub wykreśla linię z wykazu na podstawie kompletności i poprawności zgłoszonych informacji, bez ponownej pełnej weryfikacji jak przy pierwszym wpisie.
Szczególny obowiązek dotyczy linii wpisanych w trybie uproszczonym. Jeżeli wydzielony odbiorca dotychczas nieprzyłączony do sieci elektroenergetycznej wystąpi o przyłączenie, albo gdy planowana jest zmiana mocy zainstalowanej w jednostkach wytwórczych na wyższą niż limit 2 MW, podmiot musi złożyć nowe zgłoszenie, wskazując dotychczasowy numer wpisu. Odbiorca, który w ten sposób przyłącza się do sieci po raz pierwszy, musi przy tym spełnić warunki przewidziane dla wydzielonego odbiorcy w art. 3 pkt 11fb, tak by przejście z modelu uproszczonego na model sieciowy nie omijało kontroli Prezesa URE.
- Sankcje za naruszenie obowiązków
Katalog kar pieniężnych z art. 56 ust. 1 Prawa energetycznego zawiera zestaw czynów zabronionych stworzonych specjalnie dla linii bezpośrednich, oznaczonych jako pkt 6ba do 6be. Karze podlega ten, kto w trybie uproszczonym nie przekazuje Prezesowi URE wymaganych informacji, kto buduje linię bezpośrednią lub z niej korzysta bez uzyskania wpisu do wykazu, kto wprowadza do sieci energię z wydzielonej jednostki wytwórczej mimo niespełnienia warunków technicznych, kto przekracza moc umowną określoną w umowie z operatorem, oraz kto w ogóle nie realizuje obowiązków z art. 7aa ust. 1, omówionych wcześniej w tym artykule.
Wysokość kary za każdy z tych czynów Prawo energetyczne w art. 56 ust. 2j określa odrębnie od ogólnych zasad karania w energetyce. Kara wynosi od 1000 zł do 50 000 zł, naliczana odpowiednio za każdy dzień zwłoki, za każdy dzień wprowadzania energii do sieci bez spełnienia warunków i wymagań technicznych, lub za każdy dzień, w którym wystąpiło przekroczenie mocy umownej. To rozwiązanie różni się od klasycznego modelu kar w Prawie energetycznym, opartego na procencie przychodu ukaranego przedsiębiorcy, i wskazuje, że ustawodawca potraktował naruszenia reżimu linii bezpośrednich jako uchybienia porządkowe, karane za czas trwania stanu niezgodnego z prawem, a nie jednorazowo.
- Opłaty za energię elektryczną dostarczaną linią bezpośrednią
Korzystanie z linii bezpośredniej nie zwalnia z udziału w kosztach utrzymania sieci, do której odbiorca lub wytwórca pozostają pośrednio przyłączeni. Art. 7aa ust. 4 nakłada na wydzielonego odbiorcę, z wyjątkiem odbiorcy w ogóle nieprzyłączonego do sieci elektroenergetycznej, oraz na przedsiębiorstwo obrotu zaopatrujące własne obiekty w modelu korporacyjnym, dwie opłaty. Pierwsza to opłata solidarnościowa, odpowiadająca udziałowi tego podmiotu w kosztach stałych przesyłania lub dystrybucji energii, w części niepokrytej innymi składnikami taryfy operatora. Druga to opłata na pokrycie kosztów utrzymania systemowych standardów jakości i niezawodności bieżących dostaw energii elektrycznej. Obie są zależne od ilości energii faktycznie dostarczonej linią bezpośrednią, nie od samego faktu jej posiadania.
Sposób ustalania obu opłat ma docelowo określić rozporządzenie taryfowe wydane na podstawie art. 46 ust. 4 pkt 13 i 14 Prawa energetycznego. Do czasu jego wejścia w życie stosuje się wzór przejściowy z art. 34 ustawy nowelizującej z 2023 roku, oparty na połowie stawki zmiennej sieciowej oraz na stawce opłaty jakościowej, płatny do dziesiątego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dostarczono energię. Nie ma to jednak większego znaczenia praktycznego dla wysokości obciążenia, ponieważ art. 46 ust. 7 Prawa energetycznego wprowadza dla obu opłat stały ustawowy pułap, oparty na dokładnie tym samym wzorze, połowie składnika zmiennego stawki sieciowej oraz stawce opłaty jakościowej z taryfy właściwego operatora systemu elektroenergetycznego. Bez względu więc na to, czy rozporządzenie taryfowe zostało już wydane, czy odbiorca rozlicza się nadal według formuły przejściowej, wysokość opłaty solidarnościowej i opłaty jakościowej nie może przekroczyć tego samego ustawowego pułapu.
Nowość, której nie znajdziemy jeszcze w materiałach z 2023 roku, to art. 7aa ust. 28, dodany do ustawy z dniem 27 listopada 2025 r. przez ustawę o promowaniu wytwarzania energii elektrycznej w morskich farmach wiatrowych. Przepis ten zwalnia z opłaty solidarnościowej przedsiębiorcę w rozumieniu ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców, który łącznie spełnia dwa warunki. Po pierwsze, odbiera energię elektryczną linią bezpośrednią z instalacji odnawialnego źródła energii położonej na obszarze przyspieszonego rozwoju instalacji OZE w rozumieniu art. 2 pkt 19d ustawy o odnawialnych źródłach energii. Po drugie, jest odbiorcą przemysłowym wpisanym do wykazu odbiorców przemysłowych, prowadzonego na podstawie art. 52 ust. 4 tej ustawy. Zwolnienie obejmuje rok, w którym przedsiębiorca był wpisany do wykazu odbiorców przemysłowych, a nie cały okres korzystania z linii bezpośredniej.
To rozwiązanie premiuje odbiorców przemysłowych, którzy zaopatrują się w energię z lokalnych źródeł odnawialnych na obszarach formalnie wyznaczonych do przyspieszonego rozwoju OZE, i zdejmuje z nich część kosztu, który do tej pory ponosił każdy odbiorca korzystający z linii bezpośredniej, niezależnie od źródła energii. Warunkiem skorzystania ze zwolnienia jest jednak wcześniejsze formalne wyznaczenie obszaru przyspieszonego rozwoju instalacji OZE oraz wpis na listę odbiorców przemysłowych, a nie samo posiadanie linii bezpośredniej zasilanej z OZE. Przedsiębiorca planujący taką inwestycję powinien więc zweryfikować oba te warunki jeszcze przed podjęciem decyzji inwestycyjnej, ponieważ od ich spełnienia zależy realna opłacalność projektu.
- Podsumowanie
Linia bezpośrednia od 2023 roku funkcjonuje w Prawie energetycznym jako odrębna instytucja, z własną definicją, własnym reżimem technicznym, własnym trybem zgłoszeniowym do Prezesa URE, własnym katalogiem sankcji i własnym systemem opłat. Kolejne nowelizacje z 2025 i 2026 roku, które przeanalizowaliśmy pod kątem tej instytucji, nie zmieniły jej konstrukcji ani obowiązków wynikających z art. 7aa ust. 1 do 27. Jedyną istotną zmianą merytoryczną jest nowe zwolnienie z opłaty solidarnościowej z art. 7aa ust. 28, obowiązujące od 27 listopada 2025 r., adresowane do odbiorców przemysłowych zasilanych linią bezpośrednią z instalacji OZE na obszarach przyspieszonego rozwoju tych instalacji.
Dla przedsiębiorców rozważających budowę linii bezpośredniej kluczowe pozostaje odróżnienie trybu pełnego, wymagającego kosztownej ekspertyzy niezależnego podmiotu, od trybu uproszczonego dostępnego do 2 MW mocy zainstalowanej, oraz świadomość, że naruszenie obowiązków eksploatacyjnych i zgłoszeniowych jest zagrożone karą pieniężną liczoną za każdy dzień trwania naruszenia. Dla podmiotów już korzystających z takiej linii, istotne jest sprawdzenie, czy spełniają przesłanki nowego zwolnienia z opłaty solidarnościowej, oraz pilnowanie terminów aktualizacji wpisu przy każdej zmianie parametrów instalacji.
Kancelaria HWW Hewelt Wojnowski Lindner i Wspólnicy sp.k. posiada doświadczenie w doradztwie dla uczestników rynku energii elektrycznej, w tym w projektach budowy linii bezpośrednich, postępowaniach zgłoszeniowych przed Prezesem URE oraz umowach sprzedaży energii typu PPA. Zapraszamy do kontaktu z naszymi specjalistami.
Masz sprawę z prawa energetycznego lub OZE?
Od tego pytania zaczyna się większość rozmów z prawnikiem. Opisz sprawę własnymi słowami. Sprawdzimy, czy możemy pomóc, i przedstawimy zakres, cenę oraz termin porady. Wycena nie zobowiązuje, a przepisy zostaw nam, od tego jesteśmy.
- 1 Rozmowa
Mówisz, co się dzieje, własnymi słowami.
- 2 Co dalej
Powiemy, jakie masz wyjścia i ile to kosztuje.
- 3 Działamy
Dajesz zielone światło i sprawa jest nasza.
Wolisz od razu porozmawiać? Umów konsultację.
Doświadczenie zawodowe zdobywał w jednej z renomowanych lubelskich kancelarii, zajmującej się szeroko rozumianym prawem cywilnym i gospodarczym. W kancelarii Hewelt Wojnowski Lindner i Wspólnicy spółka komandytowa na co dzień zajmuje się bieżącym doradztwem w zakresie prowadzenia działalności gospodarczej oraz opracowywaniem dokumentacji korporacyjnej spółek, m.in. umów spółek, regulaminów organów spółek, umów regulujących stosunki między wspólnikami, uchwał organów spółek, transakcji M&A. Oprócz doradztwa…
Zobacz profil →Nie przegap kolejnej analizy
Newsletter „Miesięczny Legal Check” zbiera co miesiąc najważniejsze nowelizacje i ich praktyczne skutki dla biznesu, zinterpretowane przez prawników HWW.
